سنگ سار

این روزها ای میلی در حال گردش است به اسم "سنگ سار زن ایرانی". حقیقت این است که این ماجرا در کردستان عراق اتفاق افتاده است. این هم خبر و شرح آن در سی ان ان. اما این به معنی آن نیست که این اتفاقات در ایران نمی افتد. همین پنج شنبه قرار است یک زن و مرد در تاکستان نه بنا به شهادت و اقرار که بنابه علم قاضی سنگسار شوند. اگرچه حتی بنا بر شهادت و اقرار هم سنگ سار غیر انسانی است.

پنج شنبه ساعت یازده صبح در حالی که من دارم چای می نوشم یا مقاله ای می خوانم یا با کسی حرف می زنم یک زن و مرد تا کمر مدفون در خاک گورشان مشغول جان کندن خواهند بود. از خودم چندشم می شود. به خصوص که می دانم به زودی فیلم سنگ سار این دو را هم در یوتیوب خواهم دید!

چرا مداخله در زندگی خصوصی افراد حق بعضی هاست؟ چرا کشتن یا تماشای کشتن برای بعضی ها قابل تحمل است؟ جمعیت دور دختر هفده ساله توی فیلم، کسانی که با گوشی های موبایلشان از جان کندنش فیلم می گیرند و آن نفر آخر که روی شورت و پاهای لخت جسد دختر را می پوشاند حالم را دگرگون کرد. کاش می شد کاری کرد برای آنها که پس فردا قرار است باعث به کار افتادن گوشی های موبایل دوربین دار و جنبیدن غیرت مردم بشوند.

پی نوشت: خوشبختانه به نظر می رسد این حکم به تعویق افتاده است. امیدوارم به کل لغو شود و این زن و مرد بعد از یازده سال بلاتکلیفی قدری هم به باقی بدبختی هایشان برسند!