ما مهمان نوازیم

اتفاق اخیر مرا یاد تجربه تلخی از هفت- هشت سال پیش انداخت.
طبق معمول هر روز عصر سوار یکی از کرایه هایی شدم که برای جلب مسافر مشغول فریاد کشیدن مقصدش بود. بعد از من سه مسافر دیگر هم سر رسیدند و سوار شدند و همه منتظر نفر پنجم بودیم. بعد از مدت مدیدی یک افغانی به سمت ماشین آمد و به راننده گفت که می خواهد برود به فلان آدرس. کدام تاکسی را باید سوار شود؟ راننده تاکسی گفت:‌ سوار شو من هم به همان طرف می روم. من تعجب کردم. چون معمولا تاکسی هایی که سوار می شدم کوتاه ترین مسیر را برای رسیدن به مقصد انتخاب می کردند و مسیری که افغانی می خواست برود، برای ما به نوعی لقمه را دور سر چرخاندن بود. اما با خودم فکر کردم شاید چون مسافر گیر راننده نیامده می خواهد مسیر طولانی تر را طی کند. اما حقیقت این نبود و معلوم شد که راننده فقط طمع کرده بود. وسط مسیر، مرد افغانی که دید راننده فقط از کنار منطقه ای که می خواست برود رد می شود و داخل آن نمی رود؛ از راننده چون و چرا کرد. راننده هم دبه درآورد. افغانی که دید حریف نمی شود، از راننده خواست او را همانجا وسط جاده پیاده کند. راننده هم زد کنار و منتظر کرایه اش شد! افغانی نیمی از پول کرایه را از جیبش بیرون کشید و به او داد. اما راننده پرخاش کنان خواستار کل مبلغ کرایه شد! از افغانی انکار و از راننده فحش و بد و بیراه. ناگهان راننده از پشت فرمان بلند شد و از ماشینش بیرون آمد. یقه افغانی را گرفت و همانطور که او را کتک می زد؛ صورتش را روی کاپوت ماشینش چسباند و شروع کرد به گشتن جیب های شلوارش برای گرفتن باقی پول! افغانی بینوا که از قضا پولی هم در جیبش نداشت تحقیر می شد وصدا از هیچ کدام از مسافرینی که در تاکسی نشسته بودند در نمی آمد. انگار همه در لذت تحقیر کردنش شریک بودند. دست آخر ما رفتیم و مرد ماند وسط جاده با غروری لگد مال شده، صورتی کتک خورده و جیبی خالی شده.