نگهبانی

یک- دی شب خواب دیدم نگهبان یک خرس قطبی بودم که می خواست به خواب زمستانی برود اما جای خنک پیدا نمی کرد. تلاش های من هم برای پیدا کردن جای خنک بی فایده بود و خرس سفید از گرما هلاک شد.
دو- شنیدم از بعد از یازده سپتامبر سیستم امنیتی دانشگاه ما به کل عوض شده است. کتابخانه ها سر ساعت شش می بندند. سیستم امنیتی سخت گیری روی کار آمده است. هر روز حول و حوش ساعت هفت نگهبان ها تمام ساختمان ها را بازرسی می کنند. با کلیدشان که در تمام اتاق ها را باز می کند، تک تک اتاق ها را چک می کنند و اگر کسی در اتاقش باشد به او یادآوری می کنند که با نگهبانی مرکزی تماس بگیرد و حضورش را با عنوان کردن کدش ثبت کند. هر کس بخواهد بیشتر از هفت شب بماند باید کد داشته باشد . این کد را نگهبانی مرکزی می دهد و کسی که کد نداشته باشد کلیدش بعد از ساعت هفت دیگر کار نمی کند. در هر ساختمانی در هر ساعتی نگهبان بی سیم دار می شود دید و .... خلاصه که فکر می کنم هزینه این پرسنل نگهبانی عریض و طویل خیلی زیاد باشد. سیستم اتاق های موسسه ما هم جالب است.در اتاق های پسادکتری ها و دکتری ها یک پنجره سرتا سری دارد در حالی که در اتاق اساتید پنجره ندارد. بنابراین غیر ثابت ها به نوعی همیشه تحت کنترلند. حدس می زنم چه بسا شدیدتر از این سیستم در دانشگاه های آمریکایی حاکم باشد. دیدن این فیلم که مرا یاد فاجعه هجده تیر خوابگاه دانشگاه تهران انداخت را بهتان توصیه می کنم. آن هایی که در آمریکا درس می خوانند بنابه گفته مهدی می توانند اعتراض شان را بیان کنند. هرچه بیشتر می گذرد بیشتر از نگهبان و نگهبانی می ترسم. مثل سگ های قصه مزرعه حیوانات می مانند. گاهی هم فکر می کنم شاید همین ترس های امثال من مایه قوت گرفتن آن هاست